My Name is Nobody (2018) – Recensie

Recensie My Name is Nobody

Bij de opening van deze documentaire voert een Italiaanse restaurantmedewerker de kijker mee langs de vele foto’s die er op de muren hangen. Ze legt uit welke bekendheden het allemaal zijn, die in het verleden het restaurant bezocht hebben. Tijdens dat moment realiseer je je dat die kennis over de mensen op de foto’s, wanneer zij er niet meer is, snel verloren zal gaan. De mensen op die foto’s genoten tijdens hun gloriedagen van bekendheid, maar ook zij zullen, tenzij ze echt een belangrijke rol in de geschiedenis hebben gespeeld ook binnen enkele decennia worden vergeten. Daarmee verliezen de foto’s hun betekenis.

Regisseur Denise Janzée probeert hier het omgekeerde doen, op basis van een foto. Het is een bekende foto van een schoolklas waarop twee jongens staan, die later iconen van de Italiaanse cinema zouden worden: Sergio Leone (die films als The Good, The Bad and the Ugly en Once Upon a Time in America maakte) en componist Ennio Morricone, die veel iconische filmmuziek schreef. Tussen die twee jongens staat er nog een derde, behalve een in pen geschreven naam is er niets over hem bekend. Is het echter mogelijk om met behulp van die foto meer te weten te komen over zijn leven? Lees verder

Vraag van de week: Heb je soms het gevoel dat je te veel films mist?

Vraag van de week

Het kijken van films is een heerlijke bezigheid, waar ik enorm veel plezier aan beleef, maar toch kan het soms enorm frustrerend zijn. Niet zozeer het kijken zelf, maar vooral omdat je je soms realiseert dat het bijna onmogelijk is om bij te blijven en alles te zien waar je interesse in hebt. Dat gevoel is aan het begin van een nieuw jaar des te sterker, omdat je dan top 10 lijsten leest en hoort en daarbij titels ziet waar je nog nooit van heb gehoord en die toch interessant lijken. Je voegt ze vervolgens toe aan je “to watch” lijst…maar die blijft maar groeien. Ik heb in het verleden al eens gevraagd of het niet een goed idee was om eens een jaar geen films uit te brengen zodat de “stress” van nieuwe releases niet aanwezig is, maar deze keer ben ik vooral benieuwd hoe je dat zelf ervaart.

Heb je soms het gevoel dat je te veel films mist en hoe ga je daar mee om?

Black Mirror – Seizoen 4 recensie: Black Museum

Recensie Black Mirror Black Museum

Met de wereld van Black Mirror onderzoekt schrijver Charlie Brooker elke aflevering weer hoe technologie ons leven kan beïnvloeden. Het laat zien hoe we problemen daardoor proberen op te lossen, maar tegelijkertijd laat hij ook zie hoe de mensen die het gebruiken daaronder kunnen lijden, ook al was dat initieel helemaal niet de intentie van de ontwikkelaars van die technologie. Dat is ook het geval in de laatste aflevering van het vierde seizoen die, net zoals de aflevering White Christmas, meerdere korte verhalen verteld en deze plaatst in een overkoepelend geheel. Lees verder

The Art of Shiatsu (2017) – Recensie

Recensie The Art of Shiatu

Toen ik de volledige titel van deze documentaire las, “The Art of Shiatsu: The Way of Healing”, riep dat een bepaald gevoel op. Niet dat ik zelf heel erg bezig ben met oosterse geneeswijze, maar de hoes straalde rust en wijsheid uit. Het creëerde een bepaalde verwachting, namelijk dat je in zo’n sfeer meer te weten komt over deze vorm van medicatie. Centraal staat Sensei Kawada, die al 60 jaar in het vak bezig is, en in samenwerking met het kankercentrum van het ziekenhuis van de St.Luc universiteit verlichting brengt voor de patiënten. Lees verder

The Nile Hilton Incident (2017) – Recensie

Recensie The Nile Hilton Incident
Ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk veel te weinig films kijk die niet in Amerika gemaakt zijn. De belangrijkste reden is misschien wel dat ik meestal toch een drang heb om de nieuwste (grote) releases te zien, juist omdat daar het meest over wordt gesproken en geschreven. Daardoor is het vaak ook zo dat je van films die in de rest van de wereld gemaakt worden eigenlijk alleen hoort als ze een Oscar-nominatie hebben of heel erg goed zijn. Toch probeer ik zo af en toe wel films te kijken waar je niet op die manier van hoort en dat was het geval bij The Nile Hilton Incident. Lees verder